Schilderijen

Haar schilderijen vallen allereerst op door het kleurgebruik. Felle kleuren horen bij haar. Al op de academie werd zij “een wandelende kleurexplosie “genoemd.


Haar werk ontstond spontaan ; meestal begon zij maar gewoon impulsief; ineens gebeurde er iets ; als het goed ging ontstond er dan iets dat bij haar paste, waarmee zij verder kon; dan kwam ook de titel van het werk bij haar op en ging zij gericht verder.


Het was haar intentie om gevoel zodanig om te zetten in materie dat emotie, spanning en rust aanwezig zijn en zichtbaar worden. Het fascineerde haar om harmonie, spankracht en expressie met elkaar in balans te brengen.

 

Aanvankelijk schilderde zij lyrisch abstract. De laatste jaren kwam er steeds meer figuratie in haar werk. Het onstuimig expressionisme bleef.


Een hele tijd was zij gefascineerd door ’t weergeven van ’n relatie tussen mensen (in meerdere of mindere mate abstrakt), maar er kwam een moment dat ze een nieuwe uitdaging nodig had, anders zou ze verzand zijn geraakt in zichzelf steeds naschilderen. Daarom hield zij er niet van een bepaalde stijl krampachtig te blijven vasthouden.


Heel langzaam kwam haar oude liefde weer opduiken: landschappen, maar dan in een andere vorm: veel abstrakter. Alleen ’t aanwezig zijn van ’n horizon wijst op iets landschappelijks.

 

Mensfiguren

Landschappelijk

^ Naar boven